LOLITA...
Zulfiya:
Bu voqealar sodir bo'lganida o'n to‘rt yoshda edim. Hozir yigirma ikki yoshdaman va o'sha kunlarni eslasam, qalbim hamon tez ura boshlaydi. Ba'zi xotiralar shunchalik chuqur botib ketadiki, ular sizning qoningizga, nafasingizga, tanangizning har bir hujayrаsiga singib ketadi.
Qish fasli edi. Uchinchi yanvar. Yangi yil endigina boshlangan, lekin bizning oilamizda hech narsa buni eslatmas edi. Tashqarida sovuq minus o'ndan pastda, oynalar muzlab, ko'chalar qor bilan qoplangan. Uyda esa boshqa xil sovuq - jimjitlik, kutilmagan voqealar sovug‘i.
O'sha kuni otam — Anvar — kostyumlarini chamodonga solib chiqib ketdi. Men uning orqasidan qarab turdim. U menga hech narsa demadi. Faqat onam — Dilnoza — eshik yonida qotib turardi. Uning ko'zlari quruq edi, ammo yuzida shunday og'riq bor ediki, men o'shanda birinchi marta onalarning ham azob chekishini tushundim.
— Qolsangiz yaxshi bo'lardi, — dedi onam sekin.
Otam javob bermadi. Eshik uning orqasidan yopildi. Biz uni olti oy ko'rmadik.
Men o'shanda kichkina emasdim, lekin hali ham o'zimni bola his qilardim. Otamning kelishini har kuni kutardim. U ishdan qaytganda, meni ko'tarib, sochimni silar, "Mening malikam" der edi. Men uning qo'llarida o'zimni xavfsiz his qilardim. Uning terisi hamon master ko'pigi, yuz spirti va desodorant hidini his qilardi.
Ketgandan keyin hammom javonida uning narsalari bir necha oy turdi. Men ularni ko'rib o'tardim. Hid sekin yo'qola boshladi. Men o'zimni ayblardim. Ehtimol u men tufayli ketgandir. Ehtimol men yomon qiz edim.
***
Hayot davom etdi. Onam ishlardi, men maktabga borardim. Uyda biz kamdan-kam gaplashar edik. Onam indamas, faqat zarur narsalarni aytardi. Men otamni so'ramaganman. So'ramoqchi edim, lekin qo'rqardim.
Bir yildan keyin onamning hayotida boshqa odam paydo bo'ldi.
Men buni darhol sezmadim. Balki shunchali beparvo bo'ldim. Ammo bir kuni kechqurun uyga kelsam, mehmon bor edi. Onam meni chaqirdi va tanishtirishga qaror qildi.
— Zulfiya, bu Farhod aka, — dedi onam. Uning ovozida g'alati titroq, hayajon zuhur edi.
Men ko'zimni ko'tardim va uni ko'rdim.
Farhod aka o'ttiz yoshda edi — onamdan besh yosh kichik. Baland bo'yli, muskulli, qora sochli. Jiddiy yuz, ammo ko'zlarida yumshoqlik bor edi. U menga qo'l uzatdi.
— Vaaleykum alaykum, Zulfiya, — dedi u.
Men qizarib ketdim. Nima uchunligini bilmasdim. Uning qo'li katta va issiq edi. Men o'z qo'limni tezda tortib oldim.
— Assalomu assalom, — deb g'udrangladim va xonamga yugurdim.
O'sha kechada uxlay olmadim. Farhod akaning yuzi ko'z oldimda turardi. Men nima his qilayotganimni bilmasdim. G'azabmi? Havasmi? Qiziqishmi?
Onam, tashlab ketgan otamning o'rniga boshqa erkakni olib keldi. Bu noto'g'ri edi. Ammo bir tomondan... Farhod aka juda yaxshi ko'rinardi.
***
Bir hafta o'tgach, Farhod aka biznikiga ko'chib keldi.
Ikki chamodon bilan keldi. Kiyimlarini otamning tortmasiga joylashtirdi. Atirlarini hammom javoniga qo'ydi. Men bu hidni yomon ko'rardim. Otamning yoqimli, toza hididan keyin, bu oddiy va o'tkir tuyulardi.
Men kamdan-kam uyda bo'lardim. Maktabdan keyin do'stlarim bilan dam olish bog'ida o'tirardim, sigaret chekardim, maktabga kechikib borardim. Men hamma narsadan qochmoqchi edim. Uydan, onamdan, Farhod akadan, o'zimdan.
O'sha yili men ko'p muammoga duch keldim. Maktabda ogohlantirishlar, yomon baholar, tartibsizliklar. Bir kuni otam meni chaqirib oldi. Biz bir qahvaxonada uchrashgan edik.
— Zulfiya, men tushunaman, — dedi u. — Buning barchasi kattalarning aybi. Lekin sen o'zingga zarar yetkazma. Sen aqlli qizsan.
Men uning ko'zlarida afsus va yosh ko'rdim. Men otamga achindim, ammo ayta olmadim.
— Siz kechib ketdingiz-ku! — dedim keskin.
U indamay qoldi. Keyin sekin boshini chayqadi.
— Men hech qachon sendan kechganim yo'q, Zulfiya. Sen mening qizimsan. Doim shunday bo‘ladi.
Lekin u baribir ketgan edi. Va men baribir yolg'iz qolgan edim.
***
Bir kecha uyda, xonamda kitob o'qiyotgan edim. Onam va Farhod akaning suhbatini eshitdim. Ular yotoqxonada, eshik yopiq emas edi.
Men tinglashni xohlamadim, ammo ularning ovozlari juda baland eshitilardi
— Men bunday munosabatni davom ettira olmayman, — dedi Farhod aka. — U meni yoqtirmaydi. Har kuni ko'zimga qarab, o'zini shunday tutadiki...
— Iltimos, sabr qiling, — dedi onam. Uning ovozida yig'i bor edi. — U hali yosh. Tez orada o'zgaradi.
— Yo'q, Dilnoza. U o'zgarmaydi. Men oila buzayotganimni his qilyapman. Ehtimol ketganim ma'qul...
— Yo'q! — onam baqirdi. — Iltimos, ketmang!
Keyin sukunat. Men eshikka yaqinlashdim va teshikdan qaradim.
Ular divanda o'tirar edi. Onam Farhod akaning qo'llarida yig'lar edi. U esa onamni yupatardi.
Keyin ular o'pishdi.
Men nafasim ichimda qotib qoldi. Men ularni birinchi marta bunday ko'rdim.
Keyin Farhod aka onamning ko'ylagini yechdi. Uning tanasi yorug'likda porladi. Ko‘kraklar — ikki to'liq, shakllanigan, oq — old tomonda dirkillama turardi. Farhod aka ularni qo'llari bilan ushladi, chuqur nafas oldi.
Men ulardan ko'zimni uzolmadim.
Farhod akaning orqa mushaklari keskin, taranglashgan edi. Bo'ynida ter tomchilar porlardi. Uning tanasi harakatlanardi — sekin, ritmik.
Onam pastda edi. Uning oyoqlari ochiq, Farhod aka o'rtada. Men uning tumori — keng, muskulli, shakllananganini ko'rdim. Qanday harakatlanayotganini ko'rdim.
Men his qildim... bir tuyg‘u. Ichimda. Pastda. Sonlarim orasi issiq bo'ldi, nam. Yuragim tez urdi. Nafasim tezlashdi.
Men ularni tomosha qilib turdim va birinchi marta hayotimda jinsiy istak nima ekanligini tushundim.
Lanat bo‘lsin, men Farhod akani xohlardim.
***
O'shandan keyin hamma narsa o'zgardi.
Men o'zgardim. Men o'zimni ayol ekanligimni his qila boshladim. Va bu hisni Farhod aka payqashi uchun hamma narsani qildim.
Men uning oldida yupqa ko'ylakda, lifchiksiz aylanib yurdim. Tong saharda hammom oldida navbat kutib turardim — shunchaki u meni shunday ko'rishi uchun. Shanba kunlari diskotekaga borishdan oldin, soatlab ko'zgu oldida turardim, eng qisqa shim, eng tor ko'ylak kiygandim.
Men Farhod aka kuzatayotganini bildim. Uning ko'zlari mening tanaga tushardi — oyoqlarimga, belimga, anorlarga. U tezda ko'zlarini burardi, ammo men payqagan edim.
Biz ikkalamiz nima qilayotganimizni bilardik.
Oramizda issiqlik paydo bo'ldi. Biz xonada yolg'iz qolganimizda, havo qalin bo'lardi. Nafas olish qiyin edi.
Ammo hech narsa bo'lmadi.
Chunki Farhod aka halol inson bo‘lganidan mendan qochardi. Agar men oshxonaga kirsam, u chiqardi. Agar men yoniga o'tirsam, u turardi. U menga hech qachon ko'ylaksiz o'zini ko'rsatmasdi. Hammom eshigini doim qulflab qo'yardi.
Men bilardim u meni xohlaydi. Ammo u o‘z nafsi bilan kurashardi.
Onam ham biror narsa sezdimi bilmayman. Ammo u ohirgi kunlarda jizzaki, doyim boshim og'riydi, deb uxlatuvchi dori ichib yotardi. Farhod aka bilan tez tez janjallashardi. Menga ham g'alati qarab qo'yardi.
Biz uchalamiz bir uyda yashardik, ammo har birimiz o‘zimizcha yolg'iz edik.
***
Bir kun onam bizni tashlab ketdi.
— Bir hafta Samarqandga borib kelaman, — dedi u. — Ozoda opam kasal ekan.
Onam jo'nab ketdi. Biz Farhod aka bilan yolg'iz qoldik.
Birinchi kecha u yarim tundan keyin uyga keldi. Men uning qadam ovozlarini eshitdim. U sekin xonasiga kirdi.
Ikkinchi kecha u do'stlarini chaqirdi. Ular kechqurun televizor oldida o'tirib, pivo ichishdi, hakkey ko‘rishdi. Men xonamda edim, ammo ularning ovozlarini eshitardim.
Uchinchi kecha tinch edi.
Men yotishga tayyorlanayotgan edim. Yupqa tungi ko'ylak kiydim — oq, yelkalarimda ip bilan ushlab turuvchi. Tugmalarni ochib qo'ydim. Ko‘kraklarim ko'rinar edi — hali to'liq rivojlanmagan, ammo allaqachon shakllangan.
Xonamdan chiqqanimda, Farhod aka mehmonxonada turardi. U televizor tomosha qilardi, ammo ekranga qaramayotgan edi.
U meni ko'rgach, qotib qoldi.
Men sekin yoniga bordim va yoniga o'tirdim. Juda yaqin. Oyog'im uning oyog'iga tekkdi.
— Zulfiya, — dedi u noqulaylikda. — Bu noto'g'ri.
— Nima noto'g'ri? — so'radim men.
— Sen... sen yosh.
— Men o'n olti yoshdaman.
— Sen hali bolasan tentak qiz...
— Men bola emasman, — dedim va ko‘kraklarimni kattaroq ko‘rsatish uchun oldinga chiqardim. — ko‘zizni ochib qarasez, siz buni bilasiz.
Men qo'limni uning soniga qo'ydim. Uning tanasi tarang edi. Mushaklari qotgan.
— Zulfiya, hoziroq honangga yo‘qol... — dedi u.
Ammo u harakatlanmadi.
Men qo'limni yuqoriga siljitdim. Uning bo'yniga, yuziga.
— Farhod aka, — deb shivirlаdim. — Men sizni yaxshi ko‘raman.
U chuqur nafas oldi. Keyin mening qo'limni ushladi.
— Ooo, tentak, — dedi u, pichirlab. — Biz pushaymon bo'lamiz.
— Yo'q, — dedim men. — Men pushaymon bo'lmayman.
Men uni o'pdim.
Dastlab u javob bermadi. Uning lablari qotib turardi. Lekin keyin... keyin u sindi.
Uning qo'llari mening belimga o'raldi. Chuqurroq tortdi. Uning tili mening og'zimga kirdi — issiq, yumshoq, talab qiluvchi.
Men o'sha paytda his qilgan narsani hech qachon unutmayman. Tagimdagi issiqlik, jinsiy azomdagi qiynalish, ko‘kraklarimdagi og'irlik.
Farhod aka meni ko'tarib oldi. Men oyoqlarimni uning beliga o'radim. U meni yotoqxonaga olib bordi — onamning va uning yotoqxonasiga.
U meni karavotga qo'ydi. Yorug'likni yoqmadi. Oynadan oy nuri tushardi — rang-barang, jimgina.
U tepamda, hayajonda menga qarab turardi.
— Shunday chiroylisan, — dedi u.
Keyin u egildi va meni yana o'pdi.
Uning qo'llari mening tanam uzra titrab aylandi. Ko'ylagimni yuqoriga ko'tarib, boshimdan yechdi. Men deyarli yalang'och edim. Ustimda faqat kichkina ichki kiyim qolgan edi.
Farhod aka bir zum to'xtab, menga qaradi. Uning nafasi og'ir edi.
— Juda go'zal, — dedi u, dimog‘ida shivirlab.
Keyin asta ko‘kraklarimga qo'llarini qo'ydi.
Men entikib qichqirib yubirdim. Uning qo'llari issiq, dag'al, qo'poq edi. U ularni bir-bir siqdi, pishqirib yuzini ular orasiga bosdi.
Keyin tilini ishga solib, ko‘krak uchlarini yaladi.
Men bu teginishdan, o‘zinmi tutolmay belimni orqaga eydim. Osha lahza pastim go‘yo olovda yonar edi. Men uning ogzida ko‘krak kurtaklarimning qanday kattiqlashayotganini, qanday qotib borayotganini his qildim.
Farhod aka boshini pastga tushirdi. Lablari mening qornimga, kindikimga tegdi. Keyin pastga — pastga — pastga.
U ichki kiyimimni ijozatsiz yechdi. Endi men to'liq yalang'och edim.
U mening kindik ostimni ko'rdi — silliq, yosh, biroz nam. U ishtiyoqini yashira olmay barmog'ini unga tegizdi.
Men nafasim ichimda qotib qoldi.
— Zulfiya, — dedi u. — Sen haqiqatan ham buni xohlayapsanmi?
— Ha, — deb javob berdim, telbalarcha entikib. — Iltimos.
U boshini tushirdi va meni o'pdi — u yerimdan.
Men hech qachon bunday narsa his qilmaganman. Uning tili jinsiy azoyimga tegdi — yumshoq, nam, issiq. U uni yaladi — sekin, har bir joyini hafa qilmay.
Men qichqirdim. Oyoqlarim titray boshladi. Qo'llarim choyshabni mahkam ushlab oldi.
Farhod aka davom etdi. Uning tili ichimga kirdi — chuqurroq va yanada chuqurroq. U mening eng sezgir joyimni topdi — kichkina tugma, azoyimning tepasida — uni ohista tishlab so'rdi.
Men nazoratimni bir lahzaga yo‘qotdim. Tagimdagi issiqlik portladi. Butun tanam qimirlay boshladi. Men uning boshini oyoqlarim orasida turgancha, taslim bo'ldim.
Farhod aka ko'tarildi. Uning yuzi nam edi. Ko'zlari qorong'i.
U shimini yechdi. Keyin ichki kiyimini. Men uning asbobini birinchi marta ko'rdim. U katta edi. Uzun va qalin. Qotgan. Uchi namlanishi.
— Zulfiya, — dedi u. — Bu og'riqli bo'ladi.
— Bilaman, — dedim men, jasurlik bilan.
U mening ustimga keldi. Tanasi menikiga tegdi — terisiga teri. Men uning asbobini oyoqlarim orasida his qildim — issiq, qattiq, titragan. U sekin itardi. Men og'riqni his qildim — keskin, yondruvchi. Ichimda biror narsa yirtildi.
— Aahh, — deb qichqirdim.
Farhod aka to'xtadi.
— Davom etyaptirmi? — so'radi u.
Men ishonib ishonma boshimni chayqadim.
— Ha.
U yana surdi. Chuqurroq. Chuqurroq.
Og'riq davom etdi, ammo keyin... keyin nimadir o'zgardi.
Patimda cho‘zilish, ichimda to'lganlik his qildim. Ichim issiq bo'ldi. Farhod akaning asbоbi butunlay ichimda edi. U sekin tebranishni boshladi. Oldinga — orqaga. Oldinga — orqaga. Og'riq sekinlashdi. Uning o'rniga... zavq paydo bo'ldi.
Men uning ritmiga moslashdim. Belimni ko'tardim, uni chuqurroq qabul qilish uchun. Oyoqlarimni uning beliga o'radim.
Farhod aka tezroq harakat qila boshladi. Uning nafasi og'ir, mushaklari tarang edi. Ter tomchilari menga tomdi.
Men o'zimi yana to'lqin kelayotganini his qildim. Ich-ichimda biror narsa to'planayotgan edi — issiq, kuchli, nazorat qilib bo'lmaydigan.
— Farhod aka, — deb qichqirdim men. — Men...
— Qo‘rqma, — dedi u, yuzimdan o‘pib.
U juda tez tebranardi. Asbоbi ichimda to'yalar edi — kattaroq, qattiqroq.Va keyin biz ikkalamiz birga qaynadik.
Men butun tanamni titratib, qichqirdim. Farhod aka qattiq ingrab, ichimdan oldi — kindikimga issiq, maylini oqizdi.
Biz bir-birimizga qaray olmay, nafasimizni roslayolmay yotdik.
***
Keyin biz o‘rinda yonma-yon yotdik. Uning qo'li mening qorimga quchgan edi. Mening boshim uning ko'kragida edi.
— Zulfiya, — dedi u sekin. — Biz nima qildik?
— Men sizni sevaman, — dedim men.
— Bu noto'g'ri.
— Bilaman.
— Onang qaytganida...
— Onam hech qachon bilmaydi, vada beraman.
U indamay qoldi.
Men ko'zimni yumidim va uning yurak urishlarini tingladim.
***
Keyingi to'rt kun biz doimiy sevishilgan edik.
Har kuni, har kecha. Karavotda, divanda, oshxona stoli ustida, hammоmdа.
Farhod aka menga ko'p narsani o'rgatdi. Qanday qilib uni qo'lim bilan yoqtirishni, qanday qilib og'zimga olishni, qanday pozitsiyalarda zavq olishni.
Men tez o'rgandim. Menga bu bilimlarning amaliy bo‘lgani yoqqan edi.
Har safar u ichimga kirganda, men to'liqlikni his qilardim. Har safar u meni quchganida erigan edim. Har safar u meni lazzat cho‘qqilari sari olib borganda zaqlanib portlardim.
Onam qaytib kelganida, biz oddiy hayotga qaytdik. Ammo hammasi o'zgardi. Biz endi bir-birimizga tegishmagan edik — kamida onam oldida emas. Ammo ko'zlarimiz uchrashganida, biz ikkalamiz eslardik.
Men Farhod akani onamdan ko‘proq sevardim. U esa onamni sevardi. Bu yolg'on edi, ayb edi, gunoh edi.
Ammo bu mening hayotimdagi eng haqiqiy lahzalari edi.
***
Uch oy o'tdi. Onam Farhod aka bilan yanada yaqinlashdi. Ular farzand rejalashtirgandilar.
Men bilardim bu oxiri. Men Farhod akani yo'qotaman.
Bir kecha men uning xonasiga kirdim. Onam chuqur uxlab yotgan edi — uxlatuvchi dori ichganinidan keyin.
— Zulfiya, — shivirladi u. — Nima qilyapsan?
— Meni xohlaysiz, — dedim shivirlab. — Bilaman.
— Yo'q. Bu to'xtashi kerak.
— Nega?
— Chunki men.... Iltimos meni ortiq vijdonim oldida qiynama...
Men yig'ladim.
— Meni sevmaysizmi?
— Sevaman, — dedi u. — Juda qattiq sevaman. Ammo bu to'g'ri emas.
U meni quchib oldi. Men uning ko'kragiga yuzimni bosib yig'ladim.
U ko‘ndi, u tavakkal qildi, keyin biz oxirgi marta sevga hovuziga sho‘ng‘idik.
U meni karavotga yotqizdi va juda yumshoq, juda ehtiyotkorlik bilan meni o'pdi. Har bir joyimni — yuzimni, bo'ynimni, ko‘kraklarimni, qornimni, oastimni. Keyin u ichimga kirdi — sekin, chuqur, to'liq. Biz harakatlanmadik. Shunchaki bir-birimizni ushlab turdik.
— Men sizni hech qachon unutmayman, — deb shivirladim.
— Men ham, — dedi u.
Biz bir vaqtgacha shunday yotdik.
***
Oradan bir yil o'tdi. Onam va Farhod aka turmushidan, ukam Anvar dunyoga keldi. Men yaxshi ilim olish umidida, otamni yoniga o'tdim.
Ba'zida uyga kelganimda, Farhod aka bilan ko'zlarimiz uchrashadi biz ikkalamiz ham o‘sha damlarni eslaymiz. Ammo endi hech qachon tegishmaymiz. Men bilamanki, u mening birinchi sevgim edi. Men hech qachon uni unutmayman.
Ba'zi muhabbatlar gunohdir. Ammo ular haqiqiy.
Va bu mening sirim
Tamom...
Muallif: Oshiq
G‘oya muallifi: Mastona
